Byłem nieśmiałym dzieckiem...
ale tylko poza domem.
Gdy byłem sam w swoim pokoju, czułem się sobą.
Ale przy innych ludziach
czułem, że muszę się zachowywać...
tak jak reszta.
Ale wiedziałem, że nie jestem jak inni.
Czterdzieści tysięcy podekscytowanych fanów czeka,
aż Madonna stanie na scenie.
TRASA BLOND AMBITION
Na każdym przystanku swojej trasy
Madonna powoduje zamieszanie.
Dobrze wiem, dlaczego wybrano mnie i Jose.
Chciała, żebyśmy ułożyli choreografię...
do „Vogue”, a potem do trasy.
Już wtedy tańczyliśmy w stylu vogue.
Nasza grupa taneczna była znana
w nowojorskim podziemiu.
Madonna spotkała się z nami.
Powiedziała, że wiele słyszała o nas
i o naszym stylu tańca.
Chciała to zobaczyć.
Jose jest bardzo młody.
Ma talent do wielu form tańca.
Widziała talent i charakter.
Młoda ekspresja artystyczna nie ma sobie równych.
Mówiłem, co myślę, tak jak ona.
Nasza krzykliwość stanowiła ostrzeżenie.
Tak, nosimy kolczyki, używamy eyelinera.
Ale nie myl tego ze słabością.
CASTING NA TANCERZY
Pamiętam, jak zobaczyłem ogłoszenie.
Miałem za sobą najgorsze lato w życiu.
Nie miałem pieniędzy na jedzenie, na transport.
Miałem okropną plerezę i balejaż.
Nigdy nie widziałem tyle osób na castingu.
To było szaleństwo.
Kolejka ciągnęła się wzdłuż całego kwartału.
Byłem młody i głodny wrażeń. Ameryka była dla mnie czymś nowym.
Przybyłem tu w czerwcu 1987 roku.
20 czerwca 1987 roku.
Po trzech latach w Nowym Jorku
dostałem pracę u Madonny.
Szaleństwo. Panikuję.
Belgijski stres.
Zawsze chciałem być w centrum uwagi.
Być najlepszym tancerzem, artystą.
Chciałem być najlepszy we wszystkim.
W przypadku tańca rzeczywiście tak było.
Wróciłem do domu
i miałem wiadomość na sekretarce.
Dziś nikt już ich nie używa.
Odsłuchałem wiadomość. „Tu Madonna, chciałam skontaktować się z Carltonem”.
Nie mogłem w to uwierzyć. Zadzwoniła do mnie do domu.
Mówiła, że wybiera się do Club Louis.
Zaprosiła mnie.
Były tam wszystkie chłopaki.
Kevin, Oliver, Jose i Luis.
Chyba wszyscy, którzy zostali wybrani.
Pochwaliłem się mamie.
Upadłem na kolana i zacząłem płakać.
I tyle.
Przyjmij pozę
Madonna widziała wielu świetnych tancerzy.
Gdy widziało się wielu świetnych tancerzy,
to zwraca się uwagę na styl i osobowość.
Zawsze kierowałem się zdaniem,
które definiowało jej podejście do nas:
„Daj mi więcej siebie”.
Daj mi więcej siebie.
Liberalizm.
Ekspresja. Reprezentowaliśmy to, co ją wtedy interesowało.
Prowokowaliśmy i nie baliśmy się pokazać, kim jesteśmy.
Nie zadowalaj się byle kim
Wystaw miłość na próbę
Wiesz, że musisz
W tym show chodziło o wolność.
Wolność artysty, człowieka.
Prawo do mówienia prawdy.
Wyraź siebie
Wyrażaj siebie i nie wstydź się tego.
Żyliśmy po swojemu. Mieliśmy własny styl, własne podejście.
Każdy był wychowany inaczej.
Sześciu z nich było gejami, ale każdy został inaczej wychowany.
Każdy miał własną historię.
Czasem dokuczaliśmy Oliverowi.
Byliśmy tancerzami klasycznymi.
On jako jedyny miał korzenie hip-hopowe.
Mawialiśmy, że nie jest prawdziwym tancerzem.
Zanim ich poznałem,
to gdybym spotkał geja...
pewnie bym mu przyłożył.
Miał kolorową skórzaną kurtkę...
i włosy blond.
Mieliśmy tak wyrazisty i krzykliwy styl,
że to zwróciło naszą uwagę.
Inna osoba o krzykliwym stylu.
Okazało się, że ta osoba nie jest nawet gejem.
Wszystko jest posegregowane kolorystycznie.
Niestety mam więcej ubrań niż moja żona.
Na szczęście żona nie jest materialistką.
Jej pierścionek jest prosty, jak nasze życie.
To znaczy jej jest proste, moje nie.
Taki już jestem.
Zawsze taki byłem.
Ale podajcie mi...
przykład choć jednego faceta...
który ma różowe zamszowe adidasy.
Zgadza się.
Na pewno nie wyglądał na homofoba.
Jego ubiór na to nie wskazywał.
Jak możesz być homofobem?
Wyglądasz jak papuga.
W takiej sytuacji człowiek czuje się jak w akwarium.
Jesteśmy w środku, a wszyscy oglądają nas z zewnątrz.
To fizyczna fala.
To wiatr krzyków.
Huragan krzyków i głosów, które uderzają w sposób namacalny.
Tego nie słyszy się z oddali.
To cię uderza w twarz.
To było szaleństwo.
Były nie tylko transparenty „Kochamy Madonnę”,
ale też „Kochamy Kevina”, „Kochamy Carltona”.
„Kochamy Luisa i Jose”.
Wśród publiczności.
To pierwszy z ośmiu koncertów Madonny, które odbędą się
w Nowym Jorku.
Jak zawsze, trasa artystki jest bardzo szokująca.
Według rzecznika Madonny
policja i prokuratura w Toronto
groziły artystce aresztem za obsceniczne zachowanie.
Zdaję sobie sprawę, że Watykan i społeczność katolicka
widzą w moich występach grzech i obrazoburstwo...
i próbują powstrzymać ludzi od ich oglądania.
Witam.
Oto dom, w którym się wychowałem.
Wejdźcie.
Aktualnie to jest mój pokój.
Jest strasznie zagracony.
- Hej, jestem Jimmy. - To mój chłopak.
Jego wielki łeb.
Proszę tędy.
To moja mama.
Chodź, mama.
Oto ona.
Mówi, że gdy byliśmy w Europie...
widziała nas w wiadomościach.
Wszyscy do niej wydzwaniali.
Wszystko budziło ogromne kontrowersje.
Byliśmy Latynosami.
Ja i Luis należymy do społeczności latynoskiej
i to wiele znaczyło.
Wydzwaniali do niej
albo zaczepiali na zakupach.
„Widzieliśmy twojego syna. Kontrowersyjna sprawa.
Prawie go aresztowali w Europie”.
Gdy opuściliśmy Japonię,
bardzo się przywiązałam do tancerzy.
Zaczęłam się czuć jak ich matka.
Gabriel, nigdy robisz problemów,
dlatego dostaniesz najcenniejszy.
Dziękuję.
Niech spoczywa w pokoju.
Kocham go.
Bardzo mocno.
Kevin i Gabriel opiekowali się mną.
Dbali o mnie na trasie.
Bo wiedzieli, skąd jestem.
Wszyscy to wiedzieli, ale oni zawsze
wspierali mnie.
Nie mówię, że reszta mnie nie wspierała,
ale byłem dzieckiem.
Obym dał radę przekopać się przez buty.
Mam chyba problem.
Co my tu mamy?
Zdjęcia z trasy.
Tu jest Gabriel.
I tu.
Tu jestem ja.
Był nieoficjalnym ulubieńcem.
Był w nim jakiś spokój.
Zawsze był spokojny i pogodny.
- To mój prezent świąteczny. - Co to?
Prezent bożonarodzeniowy od Madonny. Sprzed lat.
- Życzenia? - „Dla mojej azjatyckiej piękności.
Kevin, chwytaj życie za jaja i nigdy nie wypuszczaj”.
To była moja pierwsza rodzina.
Nie licząc krewnych,
byli rodziną, do której się przywiązałem.
Był to mój okres dorastania.
Mama była raczej nieobecna.
Madonna wypełniła w pewien sposób tę pustkę...
i może ja wypełniłem trochę jej.
Chciała dzieci, a ja może nie chciałem mamy,
ale miło było mieć kogoś...
na kim można polegać.
Łączyła przyjaźń i instynkt macierzyński.
Gdy jest się gwiazdą takiego formatu,
trudno jest znaleźć prawdę.
Dzieciaki potrafią być szczere.
A młode geje są bardzo szczere i wyraziste.
Jesteśmy gejami! Przyzwyczajaj się!
Było wtedy dużo niezrozumienia wobec homoseksualistów.
Nie było akceptacji.
Przez jakiś czas w społeczności gejów było fajnie,
ale z nadejściem AIDS i HIV
wszyscy zaczęli się bać.
AIDS: TRZEBA BADAŃ, NIE HISTERII!
WASZYNGTON
W tamtych czasach...
potrzeba było
czegoś nowego, artystycznego.
Czegoś niezwykłego.
W latach 90. był na to idealny moment.
Świat był na to gotowy.
Potrzeba było kogoś takiego jak Madonna, by to pokazać.
Ameryko, przygotuj się na film W łóżku z Madonną .
Jej trasa Blond Ambition przyciągnęła uwagę całego świata.
Jej dokument o trasie
jest równie śmiały.
Film ma formę dokumentu.
Wśród scen znajdziemy intymne rozmowy
z tancerzami i chórkiem.
Są nawet sceny pocałunku mężczyzn.
Jednym z głównych zamierzeń filmu...
było prowokowanie.
Czy chcemy akceptacji Hollywood?
Nie!
Obchodzi nas, co o nas myślą?
Nie!
Nasi goście należą do grupy, która rozpoczęła szał na taniec vogue.
To tancerze Madonny, którzy wystąpili też w filmie W łóżku z Madonną .
Oto Luis i Jose!
Madonna, jak panowie potwierdzili,
podburza zaistniały porządek i działa destrukcyjnie.
Jeśli spojrzeć na nasze społeczeństwo,
jesteśmy narodem o zaburzonej seksualności.
Niektórzy pewne sceny w filmie uznają za obraźliwe.
- Ich problem. - Nie obchodzi cię to?
Nie, bo te sprawy są częścią życia.
Ja tylko pokazuję ludziom życie.
Nie pokazuję nic, z czym nie mają do czynienia...
choć może nie chcą się z tym zmierzyć.
Jeśli podstawiasz coś komuś pod nos,
to może w końcu to zaakceptuje.
Byliśmy sobą. Nie przejmowaliśmy się.
Byliśmy sobą w filmie i na trasie.
Myślę, że to też jej pomogło
przełamać ówczesne bariery.
- Slam, prawda czy wyzwanie? - Wyzwanie.
Pocałuj z języczkiem...
Gabriela.
Jest gotowy.
No dalej!
- Muszę dobrze widzieć. - Chcieli tego.
- Złap go za głowę! - Tak!
To był seksowny pocałunek.
Nawet heteroseksualny facet...
zechce pocałować faceta po obejrzeniu.
To seksowny pocałunek.
Myślę, że pomógł
wielu chłopakom i dziewczynom
zaakceptować swoją seksualność.
Słyszycie mnie?
W końcu mam świetną publikę.
Jest tu ktoś wyjątkowy.
Tancerz Madonny z trasy Blond Ambition!
Miło cię tu widzieć.
Zróbcie hałas, Stonewall!
Śmiałym i postępowym przesłaniem tego filmu jest fakt,
że możesz być gejem i człowiekiem.
Do tej pory
homoseksualizm był czymś przewrotnym i perwersyjnym.
Nagle pojawił się komunikat...
że można być szczęśliwym, odnoszącym sukcesy gejem,
młodym i pełnym życia.
Nie trzeba się już chować w ciemnych zaułkach
albo obskurnych barach.
Nie trzeba się kryć w heteroseksualnym małżeństwie.
Możesz być sobą, być szczęśliwy...
i być gejem.
Obejrzałem ten film w gimnazjum.
To był pierwszy...
To były czasy przed Internetem.
Wypożyczyłem go z wypożyczalni video
i po raz pierwszy zobaczyłem...
gejów.
Prawdziwych gejów, rozmawiających bez cenzury,
będących sobą
przy tej niezwykłej kobiecie,
która to akceptowała.
Chciałem być jak oni.
Być tak samo...
wolny i otwarty.
Rozumiecie?
Pierwszy raz zobaczyłem pocałunek mężczyzn...
i nie miałem z tym problemu.
Wychowałem się na farmie w Michigan.
To był pierwszy pocałunek gejów, jaki widziałem.
Bardzo wyzwalające przeżycie.
Dostałem to...
na początku tego roku.
30 grudnia 2014 r.
„Cześć, Luis.
Jako gej dorastający
w nieprzyjaznej dzielnicy Los Angeles
bardzo cię podziwiałem.
Nigdy nie zapomnę, jak mama zabrała mnie po szkole na W łóżku z Madonną ,
gdy byłem w szóstej klasie.
Oglądając ciebie i innych tancerzy na scenie z Madonną,
czułem ulgę, że w końcu mogę się z kimś utożsamiać
i wszystko będzie dobrze.
Nauczyłem się wszystkich twoich kroków.
Byliście i wciąż jesteście moimi bohaterami.
Daliście mi nadzieję, gdy nie miałem żadnej. Dziękuję, Luis”.
„Przełączając wczoraj kanały w TV,
natknąłem się na emisję W łóżku z Madonną .
Od razu przypomniały mi się czasy młodości
i wszystkie moje ówczesne problemy.
Wychowałem się w małym, niezróżnicowanym miasteczku.
Ten film otworzył przede mną świat możliwości”.
Dorastanie w stanach centralnych.
Mój ojciec był bardzo surowym muzułmaninem.
Pamiętam, jak się do nas wprowadził.
Miałem kiedyś Barbie.
Uwielbiałem je jako dziecko.
Mama mi je kupowała.
Ale gdy mój ojciec pojawił się na parę lat w moim życiu...
musiałem je schować.
Ale nigdy ich nie wyrzuciłem.
Przypomniałem sobie o tym teraz.
Gdy rodzice się rozwiedli,
mogłem znów się nimi bawić i robić inne dziewczyńskie rzeczy.
Jestem sexy.
Jesteście sexy?
Tak?
O Boże!
Gumki! To znaczy kondomy!
Hej, chłopaki! Prawda czy wyzwanie?
Chcecie nas pieprzyć?
Nie poznasz faceta, dopóki nie poprosisz go o założenie prezerwatywy.
Zgadza się!
Hej, ty! Nie bądź ciapa! Załóż kondom na siusiaka.
W czasie naszej trasy...
kwestie homoseksualizmu, praw gejów, zapobiegania AIDS
i seksualności
były dla niej najważniejsze...
ze względu na śmierć jej przyjaciół.
Pewnie znacie Keitha Haringa jako artystę.
NIEWIEDZA = STRACH CISZA = ŚMIERĆ
Ja znałam go też jako człowieka, który miał odwagę, by mówić prawdę.
Prawda jest taka, że był gejem.
Prawda jest taka, że miał AIDS...
i mówił to każdemu, kto chciał go słuchać.
Na cześć Keitha...
powiedzmy sobie prawdę.
Powiedzmy ją sobie nawzajem.
Stawmy jej czoła razem.
KRYZYS AIDS NIE MINĄŁ
Tyle się nauczyłem.
Mnóstwo się od nich nauczyłem.
Dziękuję Bogu za trasę z Madonną,
bo z homofoba zmieniłem się w gościa, który kocha wszystkich.
Może o tym nie wiedzą, ale minęło tyle lat...
a ja wciąż noszę ich w swoim sercu.
Nie myślisz o tym, że to już koniec.
Bardzo ciężko jest się z tym pogodzić.
Dlatego pod koniec filmu byłem tak poruszony.
Płakałem.
Wspaniały czas...
spędzony wspólnie.
Dorastaliśmy razem.
Tak to wyglądało.
Przez tak krótki czas.
Byliśmy tak młodzi. To dla mnie okres symboliczny.
Dla nich pewnie też.
Każdy z nas dałby się zastrzelić za drugiego.
Za każdego. Tak byliśmy zżyci.
Chciałem, żeby to trwało wiecznie.
Kto chciałby to zakończyć? Nie ja.
Przybierz pozę
Dobrze.
Tak, lepiej.
Trochę w prawo.
Miałaś ciężkie życie, ciężko cię złamać
i opanowuje cię jakaś forma energii.
Bardzo ładnie.
Film W łóżku z Madonną
pokazywał kulisy trasy,
ale były też rzeczy, które nie zostały pokazane...
i o których żaden z nas nie jest gotów rozmawiać.
Gdy patrzyłem w lustro przed koncertem,
myślałem sobie:
„Wiesz, że jesteś kłamcą”.
Nikt w zespole ani w ekipie nie znał mojej tajemnicy.
Przyjdzie za kilka minut.
Czego pan szuka, gdy pan to robi?
Wielu rzeczy.
Patrzę, co się dzieje w jamie ustnej.
Szukam czegokolwiek.
Patrzę na gardło.
Szukam rzeczy związanych z HIV.
Oglądam boki języka,
bo ludzie mają czasem leukoplakię włochatą.
Co to jest?
To taka biała narośl po bokach języka. Proszę przełknąć.
W Japonii miałem skurcz
albo coś podobnego. Coś się działo z moim ciałem.
Poszedłem do lekarza,
wykryli, że coś jest nie tak
i będą musieli jej powiedzieć.
Powiedziałem: „Nie ma mowy. Nic im nie powiecie”.
Byłem przerażony.
Nie poznasz faceta, dopóki nie poprosisz go o założenie prezerwatywy.
Zgadza się!
Hej, ty! Nie bądź ciapa! Załóż kondom na siusiaka!
Jak na ironię, myślą przewodnią produkcji było wyrażanie siebie.
Zupełnie się do tego nie zastosowałem.
Lubię to zdjęcie.
Wygląda tu na szczęśliwego.
Wtedy się z nią dogadywał.
Mam nadzieję, że zapamiętają go za jego taniec.
Niestety pewnie zapamiętają go za scenę z W łóżku z Madonną .
Pocałunek?
Tak.
Był zawstydzony,
że dał się tak zaskoczyć.
Nie był na to gotowy.
Nie próbował działać na rzecz akceptacji.
Chciał żyć swoim życiem...
a nie promować jakąś ideę.
Nie próbował tym nic powiedzieć.
To było jej oświadczenie.
Kochała Gabriela.
Nie sądzę, żeby chciała go skrzywdzić.
Za bardzo go lubiła.
Życie nie jest fair.
Wszyscy myślą, że mam wszystko, czego chcę.
A nie mogę mieć ciebie.
Błagał, żeby tego nie upubliczniała...
ale nie ustąpiła.
To pozew Gabriela przeciw Madonnie.
To jego zeznanie w obecności prawników, złożone pod przysięgą.
„Przedtem ktoś, patrząc na mnie, nie wiedziałby, że jestem gejem.
Nie wiedziałby, kim jestem,
chyba że bym mu to wyjawił jako przyjacielowi.
Podczas kolacji w restauracji
mówiłem jej, że to mnie boli,
że to dla mnie problem.
Powiedziała wtedy,
że po prostu się siebie wstydzę.
Powiedziała, że się siebie wstydzisz?
Tak. Kazała mi
otrząsnąć się z tego”.
Powitajmy tancerzy z W łóżku z Madonną .
Kevin Stea i Oliver Crumes
oraz reprezentująca ich adwokat, Debra Johnson.
Oliver i ja byliśmy w tej samej sytuacji. Mieliśmy klauzulę w umowie.
Gabriel był jednak w wyjątkowej sytuacji.
Pozywał ją o wymuszony coming out.
Gabriela nie ma z nami.
To trzeci tancerz powiązany z tym pozwem.
Obok Olivera i Kevina.
Dążymy do tego, odkąd skończyliśmy trasę.
Klauzula dotyczy wypłacenia pewnej sumy.
Nie byliśmy w sądzie, tylko w biurze.
Siedzimy ja, Kevin i Gabriel,
a naprzeciwko Madonna.
Źle się z tym czułem, ale myślałem:
„Serio?
Musimy przez to przechodzić?”.
Jej mina mówiła: „Jak mogliście mi to zrobić?”.
Ale z naszej strony...
to wygląda tak...
że gdyby nie my...
nie byłoby żadnego filmu.
- Próbowaliście się dogadać? - Tak.
Co powiedziała?
Napisałem jej w liście, że chcę porozmawiać.
Chciałem negocjować. Tęskniłem i chciałem znów ją zobaczyć.
Odpowiedziała, że jestem na jej czarnej liście.
Tyle zdjęć.
Piosenkarze Jose i Luis.
Queen’s English .
CHŁOPCY MADONNY WYRAŻAJĄ SIEBIE
W Nowym Jorku
płynęliśmy na fali nowo zdobytej sławy.
Postanowiliśmy nagrać płytę.
- Hej, Luis - Tak?
- Przedstaw się - Dobra
Mam na imię Luis
Jestem z centrum
Nieźle tańczę
Pomogła nam. Nagrała dla nas chórki.
To było naprawdę miłe.
Jeśli nie mówisz po angielsku jak królowa
Jeśli nie czytasz po angielsku Jak królowa
Jeśli nie mówisz po angielsku jak królowa
To żyj jak królowa
Łatwo stracić kontakt z rzeczywistością,
kiedy żyjesz wśród gwiazd.
Życie stanęło mi na drodze.
Chyba Luis stanął mi na drodze.
Czy to materialistka?
Po trasie sodówa uderzyła mi do głowy.
Puszyłem się, jakbym był nie wiadomo kim.
Nawet gdy przeprowadziłem się do Vegas w 1994, zadzierałem nosa.
Byłem w show Splash .
Jedno z najlepszych show tanecznych w Vegas.
Mieli odtwórczynię Madonny.
Występowałem i tworzyłem swoją choreografię.
Przychodziłem tu co wieczór.
Chodziłem do klubów. Wszyscy mnie znali.
Było super. Nie musiałem płacić za drinki.
Ostro piłem.
Codziennie kupowałem butelkę wódki.
Najtańszą. Miałem to gdzieś.
Dużo imprezowaliśmy z Jose.
Chodziliśmy do klubów.
Bawiliśmy się z House of Xtravaganza.
Czasem jakaś domówka.
Imprezowaliśmy po całym mieście.
Gdy żyjesz w tym świecie,
nie obchodzi cię nic i nikt.
Na początku to robiło wrażenie.
Wszyscy są piękni i noszą drogie ubrania.
W ekskluzywnych miejscach.
Narkotyki też...
wydają się wtedy ekskluzywne.
Im bardziej narkotyki zyskiwały na znaczeniu...
tym mniej były ekskluzywne.
Zaczynasz je zażywać w niezbyt eleganckich miejscach.
Było tak źle, że mieszkałem
w mieszkaniu z dwoma pudłami, telewizorem...
i szafą pełną drogich ciuchów.
Byłem wredny.
Ludzie mnie nie obchodzili.
Odciąłem się od uczuć.
Nikim się nie przejmowałem. Żyłem chwilą.
Robiłem te wszystkie rzeczy, żeby tylko o niczym nie myśleć.
Brzmi, jakbyś w ogóle nie miał życia.
Tak, to nie było życie. To było imprezowanie.
Czasem nie miałem pieniędzy i wychodziłem.
To było straszne. Czasem nie miałem też gdzie spać.
W klubie szukałem kogoś,
u kogo mógłbym przenocować.
Miałem wielu przyjaciół i dlatego się udawało.
Ale często nie miałem też gdzie mieszkać.
Co miałem zrobić? Zadzwonić do mamy?
„Mamo, nie mam gdzie mieszkać”.
Nie chciałem jej zrobić przykrości.
Ale krzywdziłem ją bardziej, nie mówiąc jej...
co się działo.
Pamiętam, jak jechał do Nowego Jorku i płakałam...
że jest w grupie ryzyka.
Co miałam mu powiedzieć?
Co można dodać?
„Uważaj na siebie”.
Nie zadziałało.
Nie wiedziałem, że Gabriel ma HIV czy AIDS,
bo nie powiedział.
Gdy pojechałem do Włoch, często dzwoniłem z planu.
Dzwoniłem po występie...
prawie co niedzielę.
Raz odebrała jego mama.
„Czy zastałem Gabriela?”
„Nie.
I już go nie zastaniesz”.
„Co?
Co chce pani powiedzieć?”
Nie powiedział mi, dopóki nie miał już wyboru.
W pewnym sensie był to dar...
ale żałuję, że musiał...
trzymać to w tajemnicy.
Musiał strasznie się czuć, martwiąc się, kiedy to powiedzieć.
To było przerażające.
Ludzie przez to przerażenie milkną.
To była cicha bitwa, którą trzeba było stoczyć samemu.
Czasem płakał.
Nie dało się go pocieszyć.
Bał się bólu.
Martwił się, co dalej, co się z nim stanie.
Stał się mniej...
Pamiętam, jak rozmawiał z psami...
i powiedział, że psy już nie słuchają,
bo choroba zmienia głos i nie ma już siły w głosie.
Więc stajesz się inną osobą.
Że psy to wyczuły i już go nie słuchały,
bo wiedziały, że jest chory.
Zmienił się pod każdym względem.
Z młodego, pięknego, krzepkiego mężczyzny
zmienił się w chorą istotę.
Czy pani zdaniem Gabriel wiedział już w trakcie trasy, że ma HIV?
Myślę, że tak.
Tak.
Ciężko mu było przyznać się do bycia gejem,
tak samo jak do bycia zakażonym.
Musiał ukrywać prawdę o sobie.
Widać tu ironię
przesłania tej trasy.
W tańcu mógł się rozluźnić.
To był bezpieczny sposób ekspresji.
Sądzę, że taniec stał się jego oazą.
Mógł być sobą,
nie ujawniając o sobie pewnych rzeczy.
Przepraszam.
O czym myślisz?
O Gabrielu i o Carltonie.
Chciałbyś, żeby ci powiedzieli?
Tak.
Bo nic by to nie zmieniło.
Nic.
Zostawiamy to za sobą.
Ucząc się zostawiać coś za sobą, zyskujemy ogromną moc.
To koniec dzisiejszego programu.
Piszcie, kogo chcecie zobaczyć
w programie o gwiazdach sprzed lat.
Do zobaczenia w przyszłym tygodniu.
Gdy usłyszałem diagnozę w 1985,
tkwiłem w przerażeniu
przez pięć lat.
Przepełniał mnie strach
i nienawiść do chorych na AIDS.
Tak to czułem.
Konflikt wewnętrzy polegał
na udawaniu...
żeby mnie akceptowali.
Udawaniu, że jestem silny.
Udawaniu, że czuję się pewnie.
Udawaniu, że uważam, że dobrze wyglądam.
Udawaniu, że wierzę, że ludziom na mnie zależy.
Udawaniu prawie wszystkiego.
Chciałbym wymienić
kilka osób, z którymi współpracowałeś w swojej karierze.
Prince, Ricky Martin, Janet Jackson, David Bowie,
Céline Dion, George Michael, Lady Gaga, Beyoncé.
Ale chciałbym zapytać,
jak to się stało, że zacząłeś pracę z Madonną?
Wiele osób pewnie kojarzy cię
z trasy Blond Ambition i W łóżku z Madonną .
Cała ta sytuacja zaczęła mnie dołować.
Choćbym nie wiem jak chciał to zakopać
i zapomnieć o pozwie...
to najbardziej widoczna osoba na świecie.
Jest wszędzie.
Na okładce każdego magazynu. Wszędzie są jej zdjęcia.
Ciągle się o niej mówi.
Ludzie mnie o nią pytają.
Gdy tylko rozmowa schodzi na jej temat, przypominam sobie,
że ktoś jest na mnie zły.
Dużo cierpiałem przez to, że nie ma jej już w moim życiu.
Nie jako szefa,
ale jako osobę, którą podziwiałem, kochałem
i z którą się rozumiałem.
Róg.
Zupa.
Musiałem błagać, żeby nie stracić rodziny.
Matkę, ojca, brata i siostrę.
Miałem się za nie wiadomo kogo.
Zrobiłem, co trzeba. Przestałem pić.
Ale nie wiedzieli, że tak było.
Później dostał...
- W 2006. - ...porażenia Bella.
Czasem to widać.
Gdy się uśmiechasz, z jednej strony uśmiech jest mniejszy,
a to oko czasem mocno się mruży.
To system nerwowy.
Miałem dwa złe doświadczenia w życiu.
Powiedzieli nam, że to się po prostu zdarza.
Doświadcza tego jedna osoba na 100.
To może się przytrafić każdemu.
Ale my myślimy,
że to przez wstrząsy.
Twój system nerwowy przeżył szok.
Może ci się to stać nawet teraz.
Nie, tylko podczas budzenia się.
- Rzeczywiście. - Albo stanie się coś nagłego
i twarz zastyga w jednym miejscu.
Cała twarz.
- Obudziłem się... - Nie mógł mrugnąć.
Mówiłem tak.
Hej, co słychać?
Dobre zajęcia.
Dziękuję.
Jak tam?
Jak się macie?
I do góry.
Jeszcze raz w dół.
I plié.
Znów powoli się odwijamy.
Zostańcie w plié. Biodra do przodu.
I znów do góry.
To trudne, bo nigdy wcześniej
o tym nie mówiłem.
W 1987 roku,
chyba w grudniu...
miałem jakiś problem z nerkami.
Byłem w Nowym Jorku.
Nie miałem tu ubezpieczenia, więc zbadałem się w Belgii.
Był jakiś problem z nerkami, ale wszystko wyleczyli.
Powiedzieli, że już po problemie.
Ale dzień przez odlotem znów zadzwonili
i kazali mi wrócić do szpitala,
bo chcieli ze mną porozmawiać.
Zdziwiłem się.
Poszedłem z mamą. Nie pamiętam, który to był szpital.
Gdzieś blisko Antwerpii.
Weszliśmy z mamą do pokoju
i lekarz powiedział:
„Przykro mi, jest pan zakażony wirusem HIV”.
Gdy ktoś ci mówi,
że masz jakieś pięć czy dziesięć lat...
Ludzie padali jak muchy.
Wyparłem to.
Mama obiecała, że nikomu nie powie,
więc zostało to między nami.
Do dziś nikt nie wie.
To była moja tajemnica.
To był bardzo mroczny okres w moim życiu.
Spowodował wiele złego.
Nie mogłem pracować. Imprezowałem i zamartwiałem się, czy zachoruję.
Jeden przyjaciel umiera, potem kolejny.
Chudnę i się tym martwię.
Ciągle sprawdzam, czy wyglądam na chorego.
Najgorsze, że nie miałem żadnego ujścia.
Było ciężko.
Czasem nie miałem też gdzie mieszkać.
Ale nie chciałem opuszczać kraju.
Co miałbym robić w Belgii?
Nie dzwoniłem do mamy.
„Hej, mamo. Biorę dużo narkotyków”.
Wybacz, mamo. Robię to,
bo pewnie wiele osób jest w tej sytuacji
albo w niej było.
Jeśli pomogę choć jednej osobie, to będę wniebowzięty,
bo to okropność.
Jeśli nie masz nikogo...
Jestem silny i chyba dlatego wytrwałem.
Ale nie każdy jest silny,
bo to bardzo miesza ci w głowie.
Podbródek w dół. Lekki uśmiech w oczach.
Jaki jest twój sekret?
Głowa bardziej prosto.
Podbródek jeszcze niżej.
Nie ruszaj się.
Nawet po skończonym show wciąż byłem w trybie udawania.
Trasa się skończyła,
a ja wciąż próbuję reprezentować to, co we mnie widzieli,
czyli twardego gościa,
który ze wszystkim sobie radzi.
A ja wiedziałem, że taki nie jestem.
Bo w innych momentach byłem przerażony.
I udowadniałem, że jestem słaby.
Było to bardzo...
trudne do cofnięcia.
W samym sobie.
Gdybym był pewny siebie,
nadmiar uwagi nie miałby znaczenia.
Na przykład w restauracji.
Rozmawiam z tobą, ale kogoś zauważam.
Muszę być uroczy, żeby coś powiedział,
a potem muszę coś dać komuś innemu, żeby zwrócił na mnie uwagę.
Dużo tego.
Ciekawie było patrzeć, jak zapadam się w nicość.
Bałem się wychodzić.
Stałem się taki mały.
Też was kocham. Chciałam coś powiedzieć.
Boże, wyglądam tak niezręcznie.
Paznokcie.
...mój przyjaciel, który zmarł kilka miesięcy temu na AIDS.
Pewnie znacie Keitha Haringa jako artystę.
Wyglądam na przerażonego.
...miał odwagę mówić prawdę.
Prawda jest taka, że był gejem.
Prawda jest taka, że miał AIDS...
i mówił to każdemu, kto chciał go słuchać.
Na cześć Keitha...
powiedzmy sobie prawdę.
Powiedzmy ją sobie nawzajem.
Chcę zejść ze sceny.
Co pani zdaniem trasa z Madonną znaczyła w życiu Jose?
Uważa, że dalej powinienem z nią tańczyć.
Że wciąż powinienem tam być.
Wtedy było dobrze.
Nie rozumie...
Mówi, że powinienem był dalej tańczyć z Madonną i z wszystkimi,
bo miałem wiele możliwości.
Że drzwi, które otworzyłem,
również sam zamknąłem.
Była sobota albo niedziela.
Poszedłem sam ją odwiedzić.
Spędziliśmy razem trochę czasu.
Poszliśmy do sklepu kupić gazety.
Paparazzi zrobili nam zdjęcia.
Wtedy chyba widziałem ją po raz ostatni...
gdy działo się to wszystko.
Heroina i inne rzeczy.
Powiedziała,
że potrzebuję pomocy.
Że wszyscy jej potrzebujemy.
Ale ja przede wszystkim.
To był jeden z powodów, dla których zaczęła...
powoli wycofywać się z tej relacji.
Wtedy zrozumiałem,
że już chyba nie będziemy się widywać.
Jakaś część mojej świadomości
albo podświadomości podpowiedziała mi,
że to początek końca.
Mówi, że gdy byłem mały...
zobaczyła zdjęcie domu na pocztówce
i pokazała mi je,
mówiąc, że kiedyś kupię jej ten dom.
Potem ją to denerwowało...
bo sądziła, że miałem możliwości.
Mówi, że zrobiłem
tyle wielkich rzeczy.
Mówi, że trzeba było kontynuować.
Nigdy nie kupiłem jej tego domu.
Mówi, że doskwiera jej ta myśl.
Bo miałem tyle wspaniałych możliwości.
I dalej czeka na ten dom.
Co zdaniem twojej mamy poszło nie tak?
Ona nawet tego nie wie.
Wie tylko,
że zniknąłem i żyłem swoim życiem.
Nie wie nawet połowy.
Chciała, żebyś kontynuował...
Żebym kontynuował karierę, którą zacząłem jako dziecko.
Zgadzasz się z nią?
Byłbym głupi, gdybym się nie zgadzał.
Oczywiście.
Co twoim zdaniem się stało?
Czemu nie mogłeś iść dalej tą drogą?
Nie mogłem, bo zacząłem wątpić w siebie.
Zostałem wielokrotnie zraniony w miłości i w życiu.
Zacząłem w siebie wątpić.
Zastanawiałem się, czy niedługo umrę...
To były bardzo ciężkie chwile.
Ale byłem silny w tym sensie,
że nie mówiłem innym, przez co przechodziłem.
Wiele razy...
Nie chodzi o mamę...
Odszedłem.
Czułem, że skoro nie odniosłem sukcesu
i wszystko zepsułem,
to nie było sensu, żebym tu był.
Więc zniknąłem na jakiś czas.
Glissade, jeté, jeté, assemblé.
Sissone, sissone.
Attitude.
Mój ukłon.
A jednak zainspirowałeś tyle osób...
Wciąż mnie to szokuje.
Zastanawiałem się, jak to możliwe,
że zainspirowałem tylu ludzi.
Poruszenie tylu osób nie było moim celem.
Wtedy tego nie wiedziałem.
Zdałem sobie z tego sprawę dużo później.
Powiedziałem sobie: „Zaraz. Udało ci się poruszyć wiele osób”.
- To dla ciebie pocieszenie? - O, tak.
Jeśli nie będę miał nic innego...
to mi wystarczy.
Carlton.
- Nie wierzę. - Jak leci?
Mój Boże!
Slam!
Carlton, co słychać?
Proszę, proszę.
Kawaler numer trzy.
Luis!
- Jak tam? - Dobrze cię widzieć.
- Co słychać? - Okej.
Zdejmij okulary. Chcę zobaczyć oczy.
Żartuję.
Hej, co słychać?
Kto to?
Jazzowe rączki.
Jasna cholera!
Mój Kev.
To strasznie dziwne.
Zaraz.
Jose!
Pięknie wyglądasz.
Świetna kurtka.
Rzeczywiście piękna.
Pysznie pachniesz.
Dobrze cię widzieć.
Aleś ty wyrósł.
- Jak my wszyscy. - Dorośliśmy.
Na zdrowie!
Za rodzinę i braterstwo.
Za siostrzeństwo.
Dziś żadnych liczb.
Ile minęło, 25 lat?
Powiedzmy, że minęło dużo czasu.
Chcę wam coś powiedzieć.
Ta trasa zmieniła moje życie.
Ten film zmienił moje życie.
Każdy z was...
- To prawda. - Wtedy tego nie wiedzieliśmy.
Jeśli jeden paluszek był nie tak, to się wściekała.
To samo.
Raz mówi do mnie: „Nie widzę jej ręki”.
„Serio?”
Jak ułożyło ci się życie?
Było ciężko?
Było dziwnie. Znów zacząłem chodzić na castingi,
ale zawsze czułem,
że nie jestem już normalnym tancerzem.
Byłem tancerzem Madonny.
Albo nienawidzili mnie bez powodu, albo mnie nie znali.
- Lub nienawidzili jej. - Albo cię kochali.
Nigdy nie przyszedłem już na casting jako tancerz.
Zawsze byłem tym ze znajomościami.
Dało mi to wiele możliwości, ale było też przekleństwem.
Chciałbym, żeby tu była.
Nie chodziło o tancerzy i gwiazdę pop.
- To było... - Głębsze.
Właśnie.
Byliśmy rodziną. Byliśmy młodzi.
Tyle się wydarzyło,
a potem nic,
nawet nie powie: „Nawaliliście”
albo: „Nie chcę już się z wami użerać.
To dla mnie za dużo.
Pozwaliście mnie...”.
Cokolwiek.
Nie mam do niej żadnego żalu.
Najbardziej brakuje mi...
miłości.
Kocham ją i zawsze będę. Nie powiedziałem o niej złego słowa.
Chciałbym, żeby tu była,
bo byłoby cudownie...
móc porozmawiać z nią jako dorosły.
Nie jest nam nic winna.
Dała nam niezwykłą szansę.
Żyliśmy swoim życiem.
Chcę tylko powiedzieć, że nie jest nam nic winna.
Rozumiecie, co mam na myśli?
To my wykorzystaliśmy to doświadczenie.
Jesteśmy, kim jesteśmy, tylko dzięki samym sobie.
To cudowne, że nam w tym towarzyszyła.
To był niezwykły czas.
Los nam sprzyjał.
Mnie, Jose i wam wszystkim.
Przedtem byliśmy nikim.
A staliśmy się...
Kimś.
Gabriel, chcę, żebyś coś wiedział.
Zmieniłeś moje życie.
Wywodzę się z kiepskiej dzielnicy, czego nie rozumiecie,
z Nowego Orleanu.
Nowy Orlean, Lafayette Projects.
O gejach tam się nie słyszy.
Móc wkroczyć...
do waszego świata...
Jestem bardzo wdzięczny.
Jesteście dla mnie jak rodzina.
Nieważne, ile minęło lat.
Siedzę tu z wami...
i czuję, jakbyśmy się nigdy nie rozstali.
Nie wiem, czemu płaczę.
Nie jestem smutny.
To obezwładniające uczucie... miłości.
W porządku.
To miłość.
To nie smutek.
Jesteście dla mnie jak bracia.
Prawda czy wyzwanie?
Prawda.
Największa przeszkoda, jaką musiałeś pokonać w życiu?
Narkotyki i alkohol.
Moim jedynym wybawieniem...
była moja mama.
Wysłała mnie do Los Angeles...
na odwyk.
Odwyk od heroiny.
Heroina powaliła mnie na kolana.
Powiedz nam,
jaka była twoja największa życiowa lekcja,
największa zdobyta mądrość.
W jakim sensie?
Coś, czego się nauczyłeś.
Nie oceniaj.
To największa mądrość, jaką zdobyłem.
Każdy przez coś przechodzi.
Każdy ma swoje problemy,
więc ich nie oceniajmy.
To najwspanialsza rzecz, jakiej się nauczyłem
przez 46 lat życia.
Prawda, tak?
Skoro teraz masz trochę inne podejście do homoseksualizmu...
to gdybyś miał uprawiać seks z mężczyzną,
kogo z nas byś wybrał?
O Boże.
Nie mogę odpowiedzieć.
Daj mi skończyć. Powód?
Bo wszyscy jesteście moimi braćmi.
- Ale... - Nie.
Miała być prawda lub wyzwanie.
Wybrałeś prawdę.
- Tak. - I zadałem ci pytanie.
- Tak. - Z którym?
Nie pytam, czy byś to zrobił.
Którego byś wybrał, gdybyś musiał?
Wybierz.
- I podaj powód. - Was wszystkich.
- Nie. Wybierz jednego. - Możesz wybrać jednego.
Nie będziemy cię oceniać.
- Mam wybrać jednego? - Tak. I podać powód.
Gabriel.
Dlaczego?
Bo zawsze będzie od nas młodszy.
- Dlaczego? - Bo go tu nie ma.
Nie.
Bo był niewinny.
Moim zdaniem.
Slam, prawda czy wyzwanie?
Upił się. Siorbie.
Prawda. Nie chcę się z nikim całować.
Jesteście dla mnie jak siostry.
- Możesz wybrać wyzwanie i pocałować mnie. - Słyszeliście? Nie, nie chcę.
Wybieram prawdę.
Czego najbardziej się boisz?
Czego najbardziej się boję?
Będę patrzył na Jose,
bo on zawsze dodaje mi sił.
Najbardziej bałem się i boję...
że ludzie dowiedzą się, że mam HIV.
Postawiono mi diagnozę w 1987 roku.
Jestem zakażony wirusem HIV.
Zawsze się bałem,
że ludzie się dowiedzą.
Teraz czuję... Sam nie wiem.
Zawsze chciałem to powiedzieć tylko wam.
Usłyszałem diagnozę w 1987 r.
i w 2015 r. chcę w końcu być wolny.
Kochanie.
- Spałem z trzema osobami. - Boże.
Wiem.
To był mój pierwszy kontakt seksualny.
Po prostu nic o tym nie wiedziałem.
Jesteś żywym dowodem na to, że to nie jest wyrok śmierci.
Wiem, dlatego o tym opowiadam.
Chcę się tym dzielić jak Carlton.
Chcę opowiedzieć swoją historię.
Nie wierzę.
Zawsze chciałem komuś powiedzieć.
- Dziękujemy. - Ale to trudne.
Wiedziałem, że ten moment nadejdzie.
Dotąd nie było odpowiedniego momentu.
Mogę coś powiedzieć poza grą?
Mogę?
W czasach przed Madonną bałbym się tego.
- A jak czujesz się z tym teraz? - To piękne, że to wyznałeś,
bo dusiłeś to w sobie.
Tak.
Mój Boże.
Ale to też błogosławieństwo.
Dzięki temu jestem tym, kim jestem.
Zmieniło to wiele spraw.
W momencie usłyszenia diagnozy
cały świat ci się wali.
Chcę, żebyś wiedział, że teraz twojej przyszłości
przyświeca nowe światło,
bo podzieliłeś się tym z nami.
To niesamowite, Slam.
Dziękuję.
Cztery, pięć!
Nieźle!
Jeśli chcesz zrobić coś jeszcze i zakończyć tak,
zrób to.
Mowa ciała jest wszystkim.
Jeszcze raz.
Pięć, sześć.
Pięść, sześć, siedem,
powoli,
powoli.
Dobrze.
Ostatni.
Bądź dumny.
Obojętnie z czego.
Każdy jest kimś.
Naszą coroczną tradycją
jest uhonorowanie kogoś, kto wychował się na obozie jazzowym
i wiele wniósł do programu.
Pan Gabriel Trupin...
syn naszej ukochanej Sue Trupin.
PODZIĘKOWANIA
Napisy: Ewelina Zakrzewska